GEL KATIL BİZE :)

17 Haziran 2016 Cuma

BURSA'NIN BİR ŞEHİR KULÜBÜ VAR ARTIK... BOOD EAT.

Yıllar önce blog yazmaya başladığımda , amacım sadece içimi dökmek, duygu ve düşüncelerimi kayıt altına almaktı. 
Bazen moda, bazen gezi, bazen farklı lezzetler üzerine, çoğunlukla enerji ve duygular üzerine yazdım. 
Dönüşler yorumlar, oradaki etkileşim gün geçtikçe artmaya başladı. Ve birbirimizi tanımadan, hayatlarımız birbirine dokundu  kelimeler sayesinde . 
Son yıllarda ise bloggerların yazdıkları postlar, tüm reklamlar arasında en kalıcı , en etkili yöntem haline geldi. Çünkü tecrübe etmiş kişilerin duygularıydı yaşanlanalar.
Bu yıllar suresince biz blog yazarlarını ağırlayan, misafir eden bir çok firma oldu. 
Ancak içlerinden bazıları bu işi çok profesyonelce yaptılar. 
Bursa Podyumpark bünyesinde açılan şehir kulübü BOOD EAT dün akşam harika bir organizasyon ile Bursalı Blog yazarlarını iftar daveti ile ağırladı. 


İçeriye girdiğimizde, bizleri karşılayan Ebru, Güneş, Nükhet hanımlar, içtenlik, samimiyet ve zerafetleriyle bizi masamıza yönlendirdiler. 
Dekorasyonu, düzeni, ışığı ve genel atmosferi ile Bursa'nın en şık mekanını oluşturmuşlar. Her detay üzerinde ince ince düşünülmüş belli ki. 

Çalışan personelin kalitesi, hitabı, iş disiplini , bir çok işletmede görmediğimiz ölçüde başarılıydı. Kaldı ki hizmet sektöründe kalifiye personel bulmak oldukça güçtür. Bu açıdan da takdir görecek bir mekan BOOD... 

Lezzetlere gelince; doyurucu ve zengin bir mönüye sahip. Denediğimiz her yemek kendine has bir tecrübe ile yapılmış belli ki. (O etler Nasıl öyle şokum gibi pişiyor ah bi öğrenebilsem) 


 Canlı müzik gece boyunca hoş bir tını ile bize eşlik etti. 
Yetkili isimlerin ve tanıtım ajansının açıklamalarını dinlerken, Nasıl bir mükemmellik peşinde olduklarını çok daha iyi hissedebildik. 
Her yeni gün, yeni bir hizmeti daha bünyelerine katmak için beyin fırtınası ve enerji ortaklığı içinde çalıştıklarına samimiyetle şahit oldum. 


Ödediğimiz bütçelere değecek hizmeti almayı bekliyoruz haklı olarak. Ama çoğu kez, bunu layıkıyla alabildiğimizi göremiyoruz. Ama dün akşam ki genel tablo bizden her konuda tam not aldı. Lezzete keyif ve kalite katan bir işletme olduğu fikrini oluşturdu. 


Hani Nezih kelimesi var ya; işte o kelime BOOD için tam manasıyla geçerli. 

Masalarımızda yerimizi aldığımızda kendi isimlerimizin ve bloglarımızın isimlerinin yer aldığı kartlar dahi incelikle düşünülüp uygulanmış. 
Eminim tüm blog yazarı arkadaşlarım da, benim kadar Mutlu olmuştur bu hoş detaydan. 

Gecenin finalinde, hep birlikte bir BOOD anımız olsun istedik. 
Zarif hediyelerimizle , oradan ayrılırken hepimizin yüzünde tebessüm vardı. 

Açık terasında bir kahve bile insanı Mutlu edecek nitelikte olan BOOD, tercih edip gittiğinizde keyifle ayrılacağınızı garanti eden bir yer olmuş. 
Tüm içtenliğimle söyleyebilirim ki, Bursa için büyük bir ihtiyaca yanıt, bizler için kazanç olmuş. 
İlk fırsatta gidip aynı duyguları yaşamanız için sizlere şiddetle ve güvenle öneriyorum. BOOD EAT 10 numara 5 yıldız. 
Yaşamak , daha iyi yaşamak için , Zaman'la yarışarak çalıştığımız bu dünyada, kendimize keyifli molalar vermek, "oh be dünya varmış " demek istiyoruz. 
Çünkü bu molalarda aldığımız enerji, keyif ve ruhsal dinlenme, o tempoya geri dönmek için bizleri yeniliyor ve besliyor. 
Şahsen benim için hayat böyle. 
Çalışmayı seviyorum, çünkü dünyaya gelmiş olmayı, hayatı, bizlere bahşedilmiş bir mucize olarak görüyorum. İşte tamda bu yüzden her anını güzelleştirecek şekilde yaşamak istiyorum. 
Hayat  kendini sevince   ve hakettiğin değeri kendine verince güzel . 
Unutmayın! Sizden bi tane daha yok. 
Hayat kısa, kuşlar uçuyor... 







23 Mayıs 2016 Pazartesi

HAYAT NEYDİ?

Yorgundu.
Uykusunu alamadan uyanmış , apar topar işe yetişmişti. Acıkmıştı ve tek alternatifi simit ve çaydı. Oysa şöyle yumurtalı, peynirli, domatesli ve tabi kızarmış ekmekli bir kahvaltı hayal ediyordu. Kuru gelen simidin son lokmalarını yutmakta zorlandı.çay imdadına yetişti ve kaydı gitti sert simit.
Çoğu sabah aynı hayale rağmen simit çaya talim ediyordu.
Gün yoğun geçecekti. Yapılacak işler sıralı şekili bekliyordu. Bugün , günler öncesinden planlanmış bir pazartesiydi. Trafikte geçecek saatler, yetişilmedi gereken toplantılar, ziyaret ve teşekkürler vardı.
Oysa ki planlanmamış günlere ihtiyaç duyuyordu. Mesela toplamadığı yatağına geri dönüp bi öğle uykusu ne iyi olurdu. Her sabah aynı fikirle evden çıkıyor, söa gün içinde Afyon'u patlıyor, akşam yorgun düşüyordu.
Kendini söylenip dururken buldu.
"Bu yemek yemeyi kim icat etti, bi öğün tamam da üç öğün ne oluyor" diyordu.
Tam tekmil bir ev hanımı ve mutfağının hakimi olmayı o da isterdi tabiki. Ama zamanı yoktu yada eve yorgun dönüyordu..
Enerjisinin tükenmiş olması onu kızdırıyordu. Bazen bir tek bardağı yıkayacak gücü kalmıyordu kollarında. Hatta bazen çaydanlığın alt kısmını kaldırmakta zorlanıyordu kolu. Mesleki deformasyon deyip, son kuvveti ile dolduruyordu çayları .
Ne tam anlamıyla ev kadını olabiliyordu , ne iş kadını. Birine ağırlık verse, diğerine yetişemiyordu.
Bazen kızıp kendi kendine, amaaan ölcez yaw, ne bu telaşe diyordu.
İçinde coşkusu bitmeyen bi şevk, tatlı bi hırs ve listesi kabarık yapılacaklar listesi vardı. Ama isteklerine yetemiyordu bünyesindeki güç. Ha gayret diye diye her günü geceye devretmeyi başarıyordu şimdilik.
Ama içi pır pır , ne yorgunluk dinliyordu ne sınır.
Bugün dedi  ki; aynı anda iki yerde birden oluversek ne var? Üç demiyorum bak , iki yerde olsak yeter.
Arkadaşları güldü.
Oysaki gayet içtenlikle talep etmişti bunu.
Yaşam bir armağandı ve ne sığdırırsan yanına kardı.
Sızlanmaya vakit yoktu . Mümkün mertebe yaşamalıydı izler bırakarak .
İçinden geçeni yapmalıydı insan. Yaş geçmeden, istek bitmeden ...
Biraz deli, biraz pervasız, hatta bazen ayarsız..
Gönlünden Nasıl geçiyorsa öyle.
Dert olmadığını idrak etmeliydi şu ölümlü dünyada. Sonu belliydi daha doğarken. Doğum ile ölüm arasına kaç kahkaha sığar test etmeliydi her daim.
Bi güne daha uyanınca sevinmeli , hediye telakki etmeliydi.
Amaaannn boşveeer ci olmalıydı .
Her hücresi titremeliydi mutluluktan, bedeninde hiç duyulmamış şarkılar çalmalıydı sadece kendinin duyduğu.
Keyfini kaçıranlara sırtını dönüverip, Mutlu olduklarıyla el sıkışmalıydı .
Şükredecek her şeyi alıp karşısına , aynada bakıp kendine, ne kadar şanslı olduğunu yinelemeliydi.
Hayat işte...
Donuverecekti bi gün. Yorulmaya Zaman yok dedi. Duşunu aldı, üzerine rahat bişeyler giydi, kokusunu süründü. Okuldan gelen oğlunu ve işten gelen eşini karşıladı tebessümle ve çok keyifli bir gün geçirmiş gibi.
Yorgunlukta neydi. Dinlenirsin geçer dedi.
Önemli olan neydi ?
Sağlıkla alınan nefesti,
Evladın gözündeki güneşti....
İyiyim dedi. Şükretti.
Bi domates rendeledi, kırdı iki yumurta, bi de çay demledi...
İşte hayat bu kadar basitti....
Yorgunlukta neydi?

9 Mayıs 2016 Pazartesi

İNSAN OL , ALNINDAN ÖPEYİM SENİ

Şu insanların işi zor gerçekten. 
Salt kimlikler kimselere yetmiyor. 
Filancanın arkadaşı olmak, filanca mağazadan giyinmek, bilmem ne otelinde tatil yapmak, 3-5 karat yüzük takmak, filancalarla tanışırız, bilmem kimlerle yemekteyiz, ay şunlar bizim çok samimi arkadaşlar, zaten şu kuaföre gidiyorum, ay senede iki yurt içi iki yurt dışı birde kar ve kayak tatili yapmazsam kendime gelemiyorum halleri.. 
İçin ne için? 
Mutlu musun bi sor kendine ? 
Huzurlu mu , ferah mı yüreğin? 
Öyle sakin ve içten, samimi olabiliyor musun sen? 
Gözleri başka, dilleri başka konuşanlar...
Bilmem kimin karısı olarak prim yapmak bürütüyor mu egonu? Senin sıfatın, özelliğin kimliğin yok mu? 
Sıyrıldığında tüm o etiket sandığın şeylerden , geriye kalan sen çok mu küçük, çok mu aciz? 
Bu koca koca etiketleri sıkıştırıyorsun her iki lafın arasına? 
Sen olarak çıksan meydana sevmezler mi seni? 
Sen sen evet sen  
Yüreğin, değerlerin , sevgin ve kalbinle sen . 
Ayağı yakın olsan, çuval giysen üzerine, bisikletle gelsen her yere, sokaktaki çocukla arkadaş olsan, kapı önündeki simitçiden simit yesen , kolunda plastik bi saat olsa, tüm arkadaşların sıradan olsa, çok mu eksilirsin? 
İşte o kadar çok sıkıldım ki bu tür insanlardan. Sahte bir çarkın içinde dönüp duran ama yol katedemeyen sahte insanlardan.  
Mış gibi , Muş gibi yaşayanlardan. 
Aslında tek ihtiyacı sevgi olan her insan, eksik yerlerini madde ile tamamlamaya çalışıyor. 
Olmuyor ki olmuyor. 
Duyguyu madde ile sıvayamazsın. 
Poz, rol , sahte gülüşler yapma. 
Sen ol yeter ya. 
İçten ol, düşündüğün yada hissettiğin gibi davran. 
Sev, sevme, iste yada isteme. 
Sen önemlisin , adının yanına koyduğun eklentiler değil. 
Bazen ağla, bazen yardım iste, bazen çıldırasıya bağır. Ama sen ol. Karşındakine bişeyler ispatlamaya, kanıtlamaya, statü belirtmeye çalışma. Yüreğin kaç karat ? Onu göster bana.
İnsan ol, aç yüreğini, alnından öpeyim seni. 

7 Mayıs 2016 Cumartesi

ÇİÇEKLİ PASPAS VE KAPI SÜSLERİ , ANNELER İÇİN.

Ne iyi oldu şu atölyeye taşınma fikri. 
Evde bölünüyordum çalışırken. 
Şimdi sadece üretime konsantre olabildiğim bi dünyam var. 

Yemyeşil bir bahçeye bakarak çalışıyorum. 
Motivasyon ve enerji kaynağı doğa ile içiçeyim. 
Can'ım isterse açıp, istemezse kapatıp geldiğim bir hobi odası orası. 

Ürettikçe çoğalıyor yeni fikirler. Bir de yaptığım işe aşığım sanırım. Öyle büyük bir heyecan ve şevkle çalışıyorum ki, her ürünün kendine özgü duygusu ve enerjisi  var bana sorarsanız. 
Fabrikasyon değil hiç biri, el göz koordineli çalışırken , duygular ve ilham onlara eşlik ediyor işte. Değişik bişey bu, bazen hiç bişey gelmiyor içinizden , bazen bi bakmışsınız acıkmadan susamadan saatlerce full konsantre çalışabiliyorsunuz . Daha daha daha da ilham var içinizde . 

Üretmenin mutlulukla ilgisi var. Ve mutluluğunda üretmekle ve istekle ilgisi var. Yani eğer mutluysanız ilham perileri gelip konuveriyor o umzunuza . Ve ürettikleri ortaya çıkan ürünlerden besleniyor mutluluğunuz. Artıyor çoğalıyor. 

Bazen de dipte oluyor, eksilere düşüyor enerjiniz . Öylezamanlarda bi tık zırlarsanız kendinizi çok değişik işker çıkıyor ortaya. Kendi tarzınızı aşmış, farklı işler oluşuyor . Ama o moda sokmak için kendinizi biraz çaba gerekiyor . 

Yalnızlık iyi geliyor. Uyarıcı her tepkiden uzak olunca , aklınızda belirenleri uygulamak daha kolay. Ama bi sohbet ortamında, yada bi gürültü, yada enerjiyi aşağıya çeken birinin yanınızda olması performansı düşürüyor . 
İşte o yüzden ilham gerektiren sanatsal işler , fabrikasyon ürünlerden ayrılıyor. 
Bizim gibi insanlar tüm kaygılardan uzak, sadece Mutlu olduğu için bu tür işleri yapan, butik üretim yapanlar enerjileri, emekleri, ilham perileri, motivasyon ve istekleri , dingin müzikleri ve hayalleri ile il ortağıdır.
Biri o gün işe gelmediyse , tuzu eksik yemek gibi olur herşey. 
Hepsini bir arada barındırmak için, bazen yalnızlığa, bazen sessizliğe, bazen düşünmeye, bazen desteğe ihtiyaç duyarlar. 
Değişik bir ruh hali ile yaşadığımız aşikar. 
Birde geceler bizim için en verimli saatlerdir. Çünkü herşey terini sessizliğe ve uykuya teslim etmişken , hayaller çıkar gün yüzüne. Ve sizi yataktan kaldırıp üretmeye sevk ederler.

Bu İşler sevilmeden yapılacak İşler değil. Çalıştığın maddeyi nesneyi seveceksin.
İnsanları Mutlu etmeyi seveceksin . 
Kendini dinlemeyi seveceksin. Ve biraz çılgın olmayı seveceksin. İşte o zaman tavan yapıyor ortaya çıkan ürünler.   

Gözlerim, ellerim, hayallerim, zevkim, duygularım ve ilham perilerim sizin için çalışmaktan çok mutluyuz. 
El emeğine verdiğiniz değer , geri dönüşleriniz, paketleri açtığınızda yaşadığınız mutluluk , bize gönderdiğiniz fotoğraflar, hepsi o kadar besleyici ki, işte oradan güçleniyor ve devamlılığı sağlıyoruz. 
Duyduğunuz güven, saygı ve ilgi için teşekkür ederim. 
Beni hep bi basamak daha yukarıya taşıyan sizlerden aldığım güç. 
Birbirimize iyi geldiğimizi bilmek çok güzel. 
Hep birlikte daha güzel işlere imza atacağımıza adım gibi eminim. 
Anneler gününüz kutlu olsun. 
Sevgiyle.... 






28 Nisan 2016 Perşembe

Scullentlere anlattım hayallerimi

 Yaş aldıkça sadeleşiyor mu insan ?
Yada Mutlu olduğu şeyler mi değişiyor acaba? 
Küçük şeylerden mutlu olanlar kulubüne kendimi bildim bileli üyeyim de, artık daha da küçük şeylerden mutlu oluyorum sanki. 

Geçenlerde gittiğim bir kermesten bu şirin kolyeyi aldım. Amanın bi mutluyum ki şu kolye yüzünden. 
Avucumun içinde hep. 
Bahar gibi.. 



Son dönemde bir succulentsevdası var herkeslerde. Bende dahil. 
Evde balkonda bi sürü türünü yetiştiriyorum. Her gün bakıyorum beybi scullent çıkan minik yavrularına. 
Sevdiğimi biliyorlar sanırım. Pıspırıl oldu yaprakları . Plastik gibi parlıyorlar. ( maşallah diyoruz hepbirlikte)
 

Artık doğum günleri ve nikahların hediyelikleri oldular. 
Gümüş saksılar içinde ne kadar da şık değil mi ?
Bence hoş ve sevindirici bi tercih olur ki. 


Tüm balkonu sera yapıp içini çiçeklerle doldurasım var. 

Bide renklerle Mutlu oluyorum . O

Minik cupcake  Kurabiye renk renk drajeler öyle sadece fanuslarda bile dursa bakarken seviniyorum.  


Daha sakin, daha doğal, daha yalın, telefonun daha az çaldığı, sessizliğin hakim olduğu,zamanla yarışın olmadığı  
Koşturmacalardan uzak , kendi kendine yetebilen biri olarak hayatını sürdürmek , 
Biraz yeşil, biraz mavi, bol hobi, yazın dikiş, seyahat, kışın örgü , şömine sıcaklığı. 
Eşin elinden bi mangal sefası...
Biraz akşam yürüyüşü ıhlamur kokusu altında. 
Hırs ve aşırılıklardan , birde sahte insanlardan uzak. Ama çok uzak ... 
Yüreğini ısıyan ne varsa onlarla kurduğun steril bir hayat . 
Gereksiz herşeyden arınmış olarak...








13 Nisan 2016 Çarşamba

GÜCÜN KAYNAĞINA İNERSEK !!!


Atölyede harika bir gün geçirdik dün. 
Bir yılı aşkın bir süre her hafta bir araya geldiğimiz eski dostlarımı bu kez atölyemde ağırlama şansı buldum. 
Birbirimize iyi geldiğimizi bi kez daha anladık. Çok verimli be keyifli geçti günümüz . Yaklaşık 6 saat birlikte çalıştık ve ara vermeden ürettik. 
Öyle güzel bir sinerji vardı ki atölyede. Vakit olsa sabaha kadar da sürerdi çalışma isteğimiz . Özlemişiz birbirimizi. 

Birde ortaya çıkan ürünler öyle hoş oldu ki. Bunun siparişin sahibi ile çok ilgisi olduğunu deneyerek öğrendim. 
Bazı siparişler bi çırpıda bitiverirken , bazıları sürünüyor günlerce. 
İlham gelmiyor, malzeme eksik çıkıyor, üretme hevesi olmuyor, erteliyorsun sürekli. Bu o kişinin enerjisi ile çok alakalı .
Ama sıkboğaz etmeyen , size bırakıyorum diyen , ve emeğinize değer verip saygı gösteren insanlarda işler tamamen rast gidiyor. 
İşte dün de aynen böyle su gibi geçti Zaman. Herkes Mutlu döndü evine. 

Bende de sanırım boş duramamaktan hastalığı oluşmuş. Şöyle hiç bi işle ilgilenmeden 2.80 uzanıp salamıyorum kendimi. 
Hep yapacak bi işim varmış ta , yapmayı unutmuşum gibi hissediyorum. Boş durmak Zaman kaybı gibi geliyor . 
Ama beden tabiki istirahat istiyor. 
Bu yıl biraz daha yoruluyorum eskiye nazaran.
Sanırım yaşın 40 a bir iki tık kalmasıyla orantılı bu durum. 

Eskiden avm yada giysi pazarı , yada çarşı turu isterdim haftada bi kez en az. Şimdi avm elektriği, pazar kalabalığı , yol ve trafik gerginliği istemiyor bünyem.


Doğaya, sessiz sedasız be yalnız vakit geçirmeye ihtiyaç duyuyorum. Öyle yemyeşil çimense karşı tek başına 4-5 saat hayal kurabilirim mesela. Böyle dinleniyorum sanırım. 
Yükses ses, gergin ortam, gereksiz sohbet, mış gibi yapan insanlar, imalı cümleler, kaprisli insanlar, yığın trafik. Aniden yükselen bir müzik, sitemkar konuşmalar, bi yere yetişme stresi. zamanla yarış, kuaförde beklenen zaman,
Bir şeyi iki üç kez tekrarlamamı gerektiren davranışlar... Bunlar tahammül sınırlarımı zorluyor artık. 
Hepsine arkamı dönüverip, kulak tıkayıp, şarkı söyleyesim var. 

Birde Mutlu olduğum zamanlar var ki, 
Evde tüm işimi bitirip sakin ve sessiz örgü örmek, akşam eşim ve oğlumu çaktırmadan izlemek , onlar için değişik yemekler tatlılar yapmak, atölyemde hafif bir müzik eşliğinde tasarlamak, planlamak ve uygulamak , öğrencilerle aynı frekansta buluştuğumuzda yaptığımız sohbetler,
Annemlerde gidip çocuk olduğumu hatırlamak, eşimin dizinde uyuyakalmak,keçe dersleri vermek, eski fotoğraflara bakmak, gelecekte yaşamak istediğim yeri zihnimde canlandırmak, döşemek, bahçesinde geçireceğim vakti düşlemek , Velilerim ile yaptığım kurstaki sohbet ve üretmelerinin mutluluğunu izlemek, renklerle uğraşmak, battaniye örmek, uykum gelmeden yatağa yatıp , hayal dünyama Zaman ayırmak, ve hiç vazgeçmediğim şey yazmak... 


Başkalarını Mutlu etmenin ne büyük bi haz olduğunu herkesin tatmasını isterdim. 
O zaman dünya , birbirini öldürmek için savaşanlardan ziyade, birbirini mutluvetmek için yarışanlar ile dolu olurdu belki . O çok güzel bir haz. 

Büyüyorum hala, bazı şeyler değişiyor , beklentim, isteklerim,,hayallerim değişiyor , sadeleşiyor, arınıyor. 
İçimdeki kötü ve negatif tüm duygulardan arınabilmek, su gibi saydam bakabilmek, kızgınlık, kin, öfke , üzüntü gibi olumsuzları kendimden milyon yıl uzağa taşımak istiyorum. Şeffaf , Ilık, sakin bi hayat benim beklentim. 
Hedeflerim değişyor, ana yoldan patikalara geçmek istiyor ayaklarım. 
İçimdeki dünya yetiyor bana. 
Deli bi yer var derinde. Uçuk kaçık biri oluyorum orada. Kimlik ve rollerimin olmadığı benin merkezi orası. 
Günlerce aylarca yazabilirim orasını.
Bitecek gibi değil. 
Hani milyon tane dilek Fener'ini gökyüzüne salarsınız ya , ışık ışık dolar taşar gökyüzü. Öyle işte... Kelebekler vadisi gibi bir yer, ve ışık ışık bir gök. Arasında ben. 
Gözlerimi kapamak kadar yakın. 
Anlayabiliyor musunuz? Yada anlatabiliyor muyum bilmiyorum ki.
Değişik işte. Ayrıntısı çok, rengi çok, coşkusu tavan, duygusu tarifsiz bişey bu. 
Hep aşık yaşamak gibi, her daim dizlerin titriyor gibi, her an uçuverecekmiş gibi. 
Bu enerjiyi, bu güneş yutmuş hallerimi araştırdım. 
Hipnozu denedim, doktora gittim hormon testi yaptırdım acaba fizyolojik olarak aşırı MUTLUKUK hormonu mu üretiyor bünyem diye.
Anormallik yok .
Neredeyse kendimi bildim bileli böyleyim. 
Şikayetçi miyim? 
Tabiki hayır., sadece kökenini merak ediyorum.
Az çok buldum ipin ucunu.. Takipteyim, bakalım ucu nereye varacak? 
İçimdeki yolculuğum , şimdiye kadar gördüğüm tüm manzaralardan daha güzel şeyleri seriyor gözlerimin önüne
Şanslı hissediyorum kendimi . 
Ve durmaksızın şükrediyorum. Yaşadığım ve hissettiğim her şey için. Tüm kelimelerimin kaynağı için. 
Yine duygu olarak yoğun bir günün sonunda bunlar döküldü kalemimden. Seviyorum sizi. Öperim göz kapaklarınızdan. 






SEN NASIL İSTERSEN !!!


Sen Nasıl istersen öyle şekilleniyor hayat. 
Sen Nasıl görmek istersen öyle yansıyor gözlerine.
Ne istediğine karar vermekle başlıyor değişim. 

Öyle lafla değil, dilinin ucundan değil gönlünün içinden isteyeceksin. 
İnanacaksın bi kere. 
Tek şüphe zerresi olmadan inanacaksın. 


Arada bi konuşacaksın arada elçi olmadan, direk, karşındaymış gibi söyleyeceksin içinden geçenleri Allah'a . 

Bi de içini tertemiz, gönlünü ferah tutmayı , ve o yalın duyguları korumayı kirletmemeyi öğreneceksin. 
Niyeti bozmayacaksın yani hiç. 

Tam teslim , tam tevekkül ile. Diyeceksin ki , rabbim !!! Senden gelene razıyım. 
İyi yazılar yazmış ol. ! 
Sonuçta bi canım var emanet. 
Yüzbin taklaya ne hacet? 
Verilen ömrü, sayılı nefesi boşa harcamayacaksın. 
Yolunu iyiden yana seçip, o nefsi terbiye edeceksin. 
Sınavlarla dolu ömrünü , isyanlarla dolu bir harabeye çevirmeyeceksin .
Yolculuğun içine doğru olacak. Benliğine, vicdanına, niyetine.... 
O sana en doğru yolu gösterecek. 




9 Nisan 2016 Cumartesi

GERİYE DÖNSEK... LİSE YILLARINA MESELA

Dönsek , doyamadığımız , kıymetini bilemediğimiz yılları yeniden yaşasak. 
Lise yıllarına dönsek mesela. 
O en deli Çağlar'a. Şimdiki aklımızla. 
Neler değişirdi kimbilir? 
Kırdıklarımızdan , üzdüklerimizden özür dilesek, 
Hatalarımızı görebilsek, kararlarımızı gözden geçirsek. 
Ve en sevinçli anlarımızı tekrar tekrar yaşasak. 
Günlüklerim vardı benim, her gece usanmadan yazdım yıllarca. 
Evdekiler okuyor diye , alıp iş yerine götürmüştüm. 
İş yerim de bir radyo istasyonu. 
Radyo programı yaptım bir yılı aşkın bi süre. 
Orada kasetlerin altındaki dolaba koyardım ECE AJANDASI günlüğümü. 
Meğer orada da okuyan varmış. 
Eskiden köşe bucak saklardım yazdıklarımı , şimdi ulaşabilen herkes okuyor bak. 
Yazmak aşk gibi. 
Vazgeçemiyor insan. 
Eskiden radyoda da favori şarkılarım vardı. Hala var. O zaman herkese dinletirdim en sevdiklerimi. Şimdi ise minicik bir bellekte yanımda taşıyorum. İmkan olan her yerde dinlemek için. 
JALE- üzgünüm vardı mesela hatırlayanlar var mı? 
Sanırım milyar kez dinledim. 
Şimdi de BAĞDAT var favori şarkım. 
Sıkı bir sezen aksu dinleyicisiydim 
O günleri düşünüyorum , bazen çok özlüyorum, lise - üniversite çağlarım çok hızlı geçip gitti. Tekrar tekrar yaşamak isterdim . 
Öğrenci evinde , zorluklarla başedebilmek güçtü ama güzeldi. 
Odunumuzun bittiği, sobamızın tüttüğü zamanlar... 
Kapımın önüne yığılan , kucak kucak içeriye taşıdığım tahta parçaları, tane ile aldığım ekşi nar, gramla alınan peynir, annelerimizin gönderdiği yiyecekler, vize final haftaları, sabaha dek süren yağlı boya tablolar. Aç kalmalar, derse geç kalmalar, süprizler, ansızın karşımıza çıkıverenler...
İşte böyle böyle olgunlaştık, oturaklı olduk. Piştik. Zorlukların üstesinden gelmeyi öğrendik. Oysa hayat şimdi daha zormuş. Daha yorucu. 
Bi süreliğine beni o günlere ışınlasa biri. 
Öyle deli, öyle Çılgın , öyle Mert ve pervasız olsak yine, bi süreliğine. 
Özledim belki....belki de doyamadım... Ay bir iki melodi ile nasıl da ışınlanıyor insan geçmişe. 

5 Nisan 2016 Salı

BEZ BEBEK DİKİYORUZ

Son günlerde bez bebekler ile uğraşıyorum. 
Oğlumun resim öğretmeni dünya bebekleri ve kostümleri üzerine bir ödev verdi. 
Ne yapabiliriz diye düşünürken , kızıl derili bebek geldi aklıma. 

Esmer tenli bir kızıl derili çalıştık oğlumla.
Okulda çocuklara da verdim kalıpları, her çocuk kendi bez bebeğini çizdi , doldurdu. Ve şimdi giydirecekler istedikleri ülkelere uygun kıyafetlerle. 


İstekli öğrencilerle çalışmak çok keyifli. 
Severek hevesle yaptıklarını görünce , daha çok şey aktarmak istiyoruz biz öğretmenlerde. 

Kız erkek farketmiyor, ilgi ve yetenek varsa , harika işler çıkıyor ortaya.


Kostümleri oğlum araştırdı, bir çok yerli kıyafetini harmanlayıp böyle giydirdik. 
Bana çocukluğumun çizgi filmi YAKARİ yi hatırlattı bu bebek. 

Hızımızı alamayıp birde Hintli bebek çalıştık. Alnında beni, pullu saç aksesuarı , omuzdan detaylı elbisesi ile bu bebeği de çok sevdik. 

Saçlarını yapmaya bayılıyorum . Eskidende çok severdim model model saçlar yapmayı . Kendi bebeklerime milyon tane model uygulardım. Bazılarının saçını kestiğim de oldu hani . 

Şipşirin şeyleri çok seviyorum. Yaşla ilişkisiz bişey bu.


Burada da bir Meksika bebeği için kıyafet dikiyoruz. 

Fırfırlı ve rengarenk....

Atölyede atmosfer gün geçtikçe daha bi güzel oldu Bahar'ın gelişiyle. 
Çimenler, güneş, kapı önü sohbetleri, çay kahve molaları.... 
Yolunuz düşerse Bursa'ya bekleriz sizi de. 

Çayıra çimene karşı ışıklı ışıklı çalışmak çok hoş. 

Biten ürünleri asıyoruz duvarlara. Dönem dönem yer değiştirip geziyor evin her yerini bu ürünler. 

Baktıkça Mutlu olunası objeler hep olsun etrafımızda. Neşe ve renk katsın hayatımıza. 
Mutlu geçsin haftanız. 
Öperim göz kapaklarınızdan . 












4 Nisan 2016 Pazartesi

İKLİMLER VE İNSANLAR


İklimlerin insan psikolojisi üzerinde ne büyük etkisi var değil mi? 
Sürgün veren dallar, açan çiçekler, güneşin sıcacık ışıkları , yeşeren doğa, gelin gibi ağaçlar ,güneşin ışıkları ile daha canlı ve parlak görünen dünya, dışarıya çıkma isteği, kırlar bayırlar parklar...
Benim gibi daha kaç kişiyi Mutlu ediyor kimbilir. 

Doğanın Moda'sı ne uyumlu, ne hoş. Hangi renkle hangisini kombinlemeli diye düşünmeye gerek var mı? Her şey doğada uyumlu sanki. 

Bir de bahar yorgunluğu diye bişey var değil mi? Kışa alışan bünyelerin ılıman iklime alışma süreci mi desek daha doğru bilemedim . 
Gündüz ile gece arasındaki ısı farkı mı bizi şaşırtan? 
Motive edip kendimizi , güzelce atlatmalı bu rehavet sürecini. 

Birlikte geçirdiğimiz vakit az, oğlum eşim ve ben. Yoğun bir hayatımız var, hafta Nasıl geçiyor hiç bilmiyorum. Bir pazar günümüz var birbirimize ayırabildiğimiz. 
Elimizden geldiğince birbirimize odaklı yaşamak , pazarın keyfini çıkarmak istiyoruz. 
Yaş aldıkça konuştuğumuz konular, kaygılarımız, umutlarımız, hayallerimiz hep aynı noktada kesişiyor. 
Çocuğumuzun geleceği için planlar, kaygılar, hayaller....
Kendimiz için ise sakin , sessiz ve keyifli bir yaşam ... 
Detaylarını birlikte çizdiğimiz , şekillendirdiğimiz umutlarımız  var. 

Hala birbirimizden çok şey öğreniyoruz. 
Ve artık ergen oğlumuzdan da çok şey öğreniyoruz . İnanamıyorum bu kadar büyüdüğüne, mantıklı konuşmalarına. Yanağımdan makas alıp, beni kolunun altına almasına. 
Su gibi geçiyor ömürler . İşte neredeyse 40 oldum. Ve bunca Zaman Nasıl geçti inanın bilmiyorum. 
Sadece güzelliklerle, iyiliklerle dolu Deniz kokulu, yaprak hışırtılı, şömine çıtırtılı, ıhlamur kokulu, meltem rüzgarlı , bol yeşillikler içinde bir hayata istek duyuyorum. 
Ego , soğuk savaş, hırs ve isteklerin esir aldığı insanlardan uzak, çarşaf gibi bir denize kendimi bırakmış gibi , öyle sakin bi yaşama teslim olmak istiyorum . 
Cennet  ve cehennem insanın içinde, vicdan ve nefis bu dünyadaki melek ve şeytanımız. 
Ne kadar arınabilirsek , o kadar yalın, o kadar huzurluyuz işte. 
Vazgeçmek lazım, gereksiz herşeyden ve gereksiz herkesten. 
Eskiden kendimi anlatmak, yüreğimi dökmek isterdim, şimdilerde o bile gereksiz geliyor. Karşında seni anlaması gerekenler seni Zaten tanıyanlar.
Gerisi anlamasa da olur. 

Yaniiii bahar güzel şey demek istediğim. Umut verici bişey işte. Büyüdükçe insan , doğa ile arası daha iyi oluyor sanki. 
Avm lerde geçen hafta sonları , yerini kıra bayıra, çayıra çimene devrediyor Zamanını. 
Doğa dile geliyor sanki. 
Ve zevk aldığı şeyler değişiyor insanın, boş şeyleri , dolular yeniyor. 
Ve olgun oluyorsun. 
Bakış açın, penceren değişiyor , dönüşüyor. 
Çünkü başkalaşıyorsun, büyüyorsun,  oluyorsun, pişiyorsun. 
Tadıyla tuzuyla yoğuruluyorsun hayat merdanesinde. 
Affediyor, özgür bırakıyor, ayıklıyorsun. 
Daha net, keskin bi set, biraz hoyrat, biraz deli ...
İşte sana 40 yaş belirtileri. 
İyi geceler demiş miydim?
Pazartesi mi ? Sendrom mu ? O da neymiş? 
Mutlu rüyalar o Zaman.